Το ψέμα της "κυβερνητικής σταθερότητας"

Στην Ελλάδα πολλές φορές άλλον θέλεις να ψηφίσεις και άλλον ψηφίζεις, δεδομένης της επίκλησης του κινδύνου της "ακυβερνησίας". Επίσης, άλλον ψηφίζεις και άλλος εκλέγεται, δεδομένων των εκλογικών συστημάτων, η αιτία (ή άλλοθι) των οποίων είναι η "κυβερνητική σταθερότητα". Αλλά και αυτοί που τελικά εκλέγονται, άλλη βούληση έχουν στα διάφορα θέματα που συζητούνται στο κοινοβούλιο και άλλη στάση τηρούν, δεδομένης της κομματικής πειθαρχίας, νομιμοποιητική βάση της οποίας αποτελεί η "κυβερνητική σταθερότητα".

Άραγε δεν υπάρχει άλλος τρόπος επίτευξης της κυβερνητικής σταθερότητας; Είναι αναγκαίο για χάρη της να ανατρέπονται οι βασικές αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, δηλαδή: (α) κοινοβούλιο αντιπροσωπευτικό προς την ελεύθερη βούληση των ψηφοφόρων και (β) νομοθεσία αντιπροσωπευτική προς την ελεύθερη βούληση των βουλευτών; Μία απλή λύση θα ήταν η εκλογή της κυβέρνησης (δηλαδή του επικεφαλής της) να γίνεται απ' ευθείας από το λαό με χωριστές εκλογές από τις βουλευτικές, όπως π.χ. γίνεται στις ΗΠΑ και στην Κύπρο.

Το σκεπτικό της εκλογής κυβέρνησης από το κοινοβούλιο και όχι από το λαό είναι να υπάρχει περισσότερο ισχυρό κοινοβούλιο και λιγότερο ισχυρή κυβέρνηση. Στην Ελλάδα, επικαλούμαστε την ανάγκη "ισχυρών" κυβερνήσεων, και αντί να αλλάξουμε τον τρόπο εκλογής της κυβέρνησης σύμφωνα με την ανάγκη αυτή, καταστρέφουμε τον πυρήνα του ισχύοντος πολιτεύματος.

Ακόμα χειρότερα, ουδεμία συζήτηση γίνεται για το θέμα αυτό, του ενδεχόμενου δηλαδή αλλαγής του τρόπου εκλογής της κυβέρνησης. Αντίθετα, ορισμένοι προτείνουν την εκλογή προέδρου δημοκρατίας απ' ευθείας από το λαό, που δεν έχει καμία σχέση με την εκλογή κυβέρνησης, μόνο και μόνο για να μην κινδυνεύσει η κυβερνητική σταθερότητα!

Πώς εξηγούνται όλα αυτά; Η μόνη εξήγηση είναι ότι λέγοντας "κυβερνητική σταθερότητα" τα κόμματα δεν εννοούν απλώς την εκλογή σταθερής κυβέρνησης, αλλά τη δυνατότητα της εκάστοτε κυβέρνησης να νομοθετεί κατά βούληση, ελέγχοντας πλήρως το κοινοβούλιο, όπως συμβαίνει, καταρρακώνοντας κάθε έννοια δημοκρατίας...

Δεξιά πολιτική και αριστερή πολιτική

Η δεξιά πολιτική θέτει ως προτεραιότητα την ευημερία και πριμοδοτεί την ατομική προκοπή. Η αριστερή πολιτική θέτει ως προτεραιότητα την αλληλεγγύη και πριμοδοτεί την κοινωνική συνοχή. Είναι άραγε κάποια από τις δύο πιο ενδεδειγμένη από την άλλη; Η απάντηση εξαρτάται από τον τόπο και το χρόνο, από το κατά πόσο μια κοινωνία ευημερεί και κατά πόσο είναι συνεκτική.

Σε μια κοινωνία που ήδη ευημερεί είναι αναμενόμενος ο κίνδυνος δημιουργίας σημαντικών οικονομικών ανισοτήτων. Κατά συνέπεια η υιοθέτηση αριστερής πολιτικής είναι ίσως πιο ενδεδειγμένη. Αντίθετα, σε μια λιγότερο ευημερούσα κοινωνία, πλην όμως πιο συνεκτική, είναι ίσως πιο ενδεδειγμένη η υιοθέτηση δεξιάς πολιτικής.

Ποιοί είναι οι υπέρμαχοι της δεξιάς πολιτικής και ποιοί της αριστερής πολιτικής; Ανεξάρτητα από την ιδιοσυγκρασία τους καθενός, είναι λογικό στους πρώτους να ανήκουν εκείνοι που κυρίως επιθυμούν να βελτιώσουν την οικονομική τους κατάσταση βασιζόμενοι στις δυνατότητές τους. Στους δεύτερους είναι λογικό να ανήκουν εκείνοι που κυρίως ανησυχούν για τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η επιδίωξη περισσότερης ευημερίας.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι σε μια φτωχή κοινωνία είναι αναμενόμενο ότι η πλειοψηφία θα είναι υπέρμαχος δεξιάς πολιτικής, η υιοθέτηση της οποίας οδηγεί σε κατάσταση ευημερίας, κατά την οποία είναι αναμενόμενο ότι η πλειοψηφία θα έχει γίνει πλέον υπέρμαχος αριστερής πολιτικής, η υιοθέτηση της οποίας οδηγεί σε κατάσταση κοινωνικής συνοχής, πλην όμως λιγότερης ευημερίας και ο κύκλος ξαναρχίζει από την αρχή...

Δεξιοί και αριστεροί

Δεξιός είναι αυτός που κοιτάζει τη δουλειά του, το σπίτι του και την οικογένειά του. Ο προκομμένος, ο δουλευταράς. Το δεξί συμβολίζει την αποδοτικότητα, μιας και στους περισσοτέρους το δεξί χέρι είναι δυνατότερο και πιο αποτελεσματικό.

Αριστερός είναι ο άνθρωπος που δεν επιδιώκει απλώς την προσωπική προκοπή, που είναι αλληλέγγυος προς τους άλλους και που θυσιάζει μέρος από τη δουλειά του και το σπίτι του προς όφελος κοινωνικών και συλλογικών αγαθών. Το αριστερό συμβολίζει το συναίσθημα αφού όλοι έχουν στα αριστερά την καρδιά.

Σε μια κοινωνία χρειάζονται και οι δεξιοί και οι αριστεροί. Αν όλοι ήταν δεξιοί, ή αλλιώς αν πριμοδοτείται η προσωπική προκοπή, η κοινωνία είναι λογικό να προοδεύσει περισσότερο αλλά θα κινδυνεύσει η κοινωνική συνοχή. Αν αντίθετα όλοι ήταν αριστεροί, ή αλλιώς αν πριμοδοτείται η κοινωνική αλληλεγγύη, η κοινωνία είναι λογικό να είναι πιο δίκαια αλλά πιθανόν λιγότερο ευημερούσα. Με άλλα λόγια σε μια κοινωνία πρέπει να υπάρχει ισορροπία μεταξύ ευημερίας (δεξιά ιδεολογία) και κοινωνικής συνοχής (αριστερή ιδεολογία).

Αυτοί που δεν χρειάζονται είναι οι ψευτο-δεξιοί, αυτοί δηλαδή που επιδιώκουν την προσωπική προκοπή χρησιμοποιώντας αθέμιτους τρόπους, και οι ψευτο-αριστεροί, αυτοί δηλαδή που επιδιώκουν την κοινωνική συνοχή για να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη. Ειδικά οι επαγγελματίες πολιτικοί είναι συνήθως ψευτο-αριστερο-δέξιοι.